Het gaat om de “waarachtige muzikale ervaring”.
Dat vraagt om nadere tekst en uitleg. Die geeft hij na enige overpeinzing:
Muziek moet je altijd raken, of kippenvel geven. Het moet écht zijn. Kijk, componeren kun je op een paar manieren doen. Tamelijk basic, of gericht op prikkeling. Dat laatste hangt in mijn werk soms samen met complexiteit, ja. Maar het gaat mij om de “waarachtige muzikale ervaring”.
Music is a matter of the heart.
Wie het genoegen heeft gekend om werk van Marco te horen – misschien is ‘beleven’ wel een beter woord – zal dit beamen. Zijn composities en arrangementen zijn theoretisch zeer doordacht, maar hebben een lading en een twist die behalve het hart ook de onderbuik raken. Zijn suite ‘La Vie Est Belle’, geschreven voor en uitgevoerd door het Metropole Orkest is daarvan een goed voorbeeld.
“Ik houd van grote bezettingen. Maar heel klein vind ik ook boeiend. Zo heb ik een suite geschreven voor sopraansax en piano, ‘Dances’.”
Marco’s werk is vaak een ontmoeting van klassieke muziek en jazz. “Ik noem het ‘nuevo jazz’. Ik ben niet zo van ‘swinge-de-ding’ eerlijk gezegd.” Hij noemt zich een groot aanhanger van de impressionisten; Ravel, Debussy, Prokofjev. In de jazzwereld ziet hij Maria Schneider, Jim McNeely en Vince Mendoza als voorbeelden. “En Charles Mingus, de eerste die in de jazz echt nieuwe dingen durfde neer te zetten.”
Dromen? Marco lacht: “Ja. Ik denk wel eens aan Carnegie Hall. Of aan een job zoals Vince Mendoza heeft. Hij is over de hele wereld bekend en levert altijd kwaliteit. Maar zoals John Clayton zegt: daar moet je ingroeien.”
Anders gezegd: het gaat niet om willen, maar om zijn.
“Ik zou nog wel een keer een suite voor het Metropole Orkest willen schrijven. Een andere droom is betrokken zijn bij een muziektheaterproductie. Omgaan met tekst is voor een componist heel spannend.”
“ ik wil me niet beperken. Ik wil de breedte in.”
| 
